asansörde selam vermek

asansör, iki yabancının kaçamayacağı en küçük odadır. tam da bu yüzden selam orada bir nezaket değil, bir gerilim düşürme aracı. selam vermemenin maliyeti sıfır sanılıyor ama değil: selamlaşılmayan bir asansörde iki kişi de aynı işi yapıyor — nereye bakacağını çözmeye çalışıyor. tavan, ekran, kat düğmeleri. sekiz saniyelik bir yolculuk için üç kişilik bir problem çözülüyor. selam bu problemi bitiriyor. karşındaki artık bilinmeyen değil, tanımlı bir komşu. sohbet başlatmıyor, başlatma zorunluluğunu kaldırıyor — asıl rahatlatan da bu. itiraz genelde şu: "her gördüğüme selam veremem." doğru, ama asansör herhangi bir yer değil. sokakta yanından geçtiğin kişiyle bir metre ötende iki dakika duran kişi aynı kategori değil. sabah suratsız olan insanlara da haksızlık etmeyelim: bazıları selam vermiyor, sadece henüz uyanmamış oluyor. onların selamı akşam katta veriliyor.